Μνήμη Σαράντου Καργάκου

Τέτοιες ημέρες πριν από μερικά χρόνια «έφυγε» ο μανιάτης Σαράντος Καργάκος. Σαν να έχασα δικό μου άνθρωπο. Τον θυμάμαι πάντα με σεβασμό και τον διαβάζω συχνά. Μιλάω για αυτόν στα παιδιά μου. 

Τον παραλληλίζω με έναν σπαρτιάτη του αρχαίου καιρού που όταν σε μια κοινή εκστρατεία με άλλους Έλληνες, τον ρώτησε ένας περιπαικτικά αν το ξίφος του είναι αρκετά μυτερό (βλέπετε ο σπαρτιάτης το ακόνιζε με κάθε ευκαιρία και ο άλλος ήθελε να πουλήσει πνεύμα). Ο Λακεδαιμόνιος του απάντησε «οξύτερον διαβολής». Τέτοιος ήταν και ο λόγος του Καργάκου. Οξύτερος διαβολής! Κάποτε είπε μια πικρή αλήθεια. Πως κάποτε ο Έλληνας είχε το ιδανικό της Μεγάλης Ιδέας. Σήμερα όμως έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. 

Ερχόμενος σήμερα από τη δουλειά στο σπίτι είδα κάτι που μου θύμισε αυτή την κουβέντα του δασκάλου. Σε έναν τρισάθλιο και βρόμικο πράσινο κάδο σκουπιδιών κάποιος… φιλεύσπλαχνος και δοτικός συνέλληνας, κρέμασε μια νάιλον σακούλα με δύο φραντζόλες ψωμί, προφανώς για να «ελεήσει» έναν αναξιοπαθούντα της γειτονιάς. Και του έβαλε ο αθεόφοβος το φαγητό της προσφοράς μέσα στα σκουπίδια. Βλέπω ήδη τον εξευτελισμό στα μάτια εκείνου του δύσμοιρου που από ανάγκη θα πάρει τις φραντζόλες. Σίγουρα, όταν προέβη ο κύριος σε αυτή την πράξη θα ένιωθε ικανοποίηση για τον αλτρουισμό του. Είχε δίκιο ο δάσκαλος. Κάποτε ο Έλληνας είχε το ιδανικό της Μεγάλης Ιδέας. Σήμερα έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.